Is een veiligheidscultuurmeting nodig?
Een denkoefening. Welke informatie krijg je uit een veiligheidscultuurmeting die je zonder die meting niet zou hebben? Is een meting echt nodig?
Veiligheidscultuur blijft een moeilijk te vatten ding. Getuige zijn de vele boeken, doctoraatsscripties en modellen die proberen veiligheidscultuur of een deel ervan te meten en te becijferen.
Waarom? Dagelijks doen zich situaties voor die een gedragen aanpak vragen. Denk bijvoorbeeld aan een situatie bij een cliënt waar een gevraagde steiger er niet is en men dan maar op een trapladder werkt. Want het moet vooruitgaan, de eventuele factuur moet zo laag mogelijk zijn, en dat ondersteund door een onbewuste hoop dat het wel goedkomt. We weten allemaal dat hoop noch een strategie, noch een tactiek, noch een manier van werken is. Dus er moet een plan van aanpak zijn, gestructureerd en gebaseerd op data.
Nu,
een wijs man, George E.P. Box, een Britse statisticus, zei ooit: “All models are wrong; some are useful.” (Lees eens na voor welk werk de Nobelprijs Economie is uitgereikt )
Mijn vraag aan jullie: welke gegevens en informatie krijgen jullie vanuit een veiligheidscultuurmeting die je voordien niet had?
Dit is een denkoefening.
Ik beoordeel noch veroordeel de meting; ik kan jullie situatie niet inschatten.
Ik, van mijn kant, vraag me wel af of de gegevens vanuit het – sowieso foute – model bruikbaar en nuttig zijn. Of het nu -20° of -25° is, de stenen vriezen uit de grond. Of het nu +1° of -6° is, je hebt een dikke jas nodig.
Is die informatie al niet af te leiden uit de gegevens in het DRBS? Uit wat je leert als je op de werkvloer rondloopt en met je collega’s praat?
Uiteindelijk gaat het over alertheid kweken, over weten wat je moet doen in geval van, en dit op alle niveaus van de organisatie.
De directie moet alert zijn op tijdsdruk, budgetten, kennis over wat zich echt afspeelt binnen het bedrijf, … en daarop reageren.
Management voor de praktische haalbaarheid, voor de kennis en kunde van zichzelf en hun team, voor wat er verteld en gezegd wordt, …
De mensen op de werkvloer voor hun werkomgeving, het correct uitvoeren van de opdracht, het overleggen en aanpassen indien nodig, …
Hoe pak je dat dan aan als directielid, manager, preventieadviseur, zonder tot mierenneuker, zaag of zeur gedegradeerd te worden?
Ik heb zeer goede ervaringen met het gebruik van microlearning, waarbij alle medewerkers, ook de directie, wekelijks meerdere korte vraagjes krijgen over alle aspecten van preventie en welzijn op het werk.
Geen standaard, voorgekauwd programma, nee. Gebaseerd op de rijke bron van gegevens die je vindt in het DRBS en op wat je leert vanuit gesprekken.
Blijft mijn vraag aan jullie:
Welke gegevens en informatie krijg je vanuit een veiligheidscultuurmeting die je zonder meting niet kan vinden?
Deel met je vrienden:
Even kijken is niet genoeg
Ik sta met de wagen aan een kruispunt. In de verte komt een fietser van links. Waarom schrik ik als die fietser plots bij mijn auto is?
Lees meerFood for thought - iets om bij stil te staan - veiiligheid
In Vlaanderen zeggen we “het zijn mijn zaken niet”, als iets ons niet interesseert, raakt of boeit. Of als we denken er geen belang bij te hebben. Wordt meestal begeleid met een onbewust, reflexmatig schouderophalen. Je voelt soms die “vibe” als het over arbeidsveiligheid gaat. En dat is fout.
Lees meerIncidenten met lage kans maar met extreme gevolgen
Welke reacties krijg jij als je iemand alert wil maken voor gedrag met een lage kans op incidenten, maar met mogelijk extreme gevolgen? En wat kan je eraan doen?
Lees meer